De commissie de Wit is Nederland overgewaaid als een klein voorjaarsbuitje. Er is wat gebabbeld, de mannen in krijtstreeppakken hebben hun handen gewassen in onschuld en de kranten schreven er een stukje over. Punt.
Hoezo punt? Waar is de ophef, verontwaardiging en boosheid? Laten wij Nederlanders ons echt zo makkelijk afschepen door deze verklaringen van onschuld van bankiers, toezichthouders en de Minister van Financiën? Hoe is het mogelijk dat er tientallen miljarden belastinggeld in noodlijdende banken is gestoken en dat daar niemand echt verantwoordelijk voor wordt gehouden? Geloven we echt dat deze mensen de crisis niet zagen aankomen terwijl dit al jaren wordt voorspeld? Nemen we er genoegen mee dat het systeem blijkbaar zo onvoorspelbaar en instabiel is dat dit morgen – zonder waarschuwing – weer kan gebeuren? Waarom zijn we niet bozer op de verantwoordelijken? Waarom moeten er van het volk geen koppen rollen?
Ik loop al een tijdje rond met deze vraag en volgens mij zijn er twee belangrijke redenen. Ten eerste hebben mensen niet door hoezeer de crisis is veroorzaakt door bewust handelen van (centrale) bankiers en toezichthouders. Ten tweede moet de echte klap nog komen…
Ondanks de mooie woorden van onschuld moeten we vaststellen dat bankiers heel goed wisten dat ze te veel risico namen. Een dekking van het eigen vermogen van slechts een paar procent, ‘giftige’ hypotheken, handel in derivaten die vele malen groter is dan de reële economie, en speculatie op enorme schaal. Bankiers kenden heel goed de risico’s maar speelden het spel mee voor eigen gewin. Ieder jaar dat het systeem stand hield verdienden ze riante bonussen terwijl ze wisten dat het verlies – dat een keer zou komen - niet voor hun rekening zou komen. Het ‘worst case scenario’ voor bankiers was ontslag. Maar wie zit daar nou over in als je in een paar jaar genoeg geld verdient om de rest van je leven te rentenieren? De economische theorie stelt dat risico gelijk staat aan geld. De praktijk in de bankwereld is dat risico voor een ander gelijk staat aan geld voor jou. Een verkeerde prikkel die dan ook geheel verkeerd is uitgepakt.
En het ergste moet nog komen.
Wat begon als een hypotheekcrisis heeft zich ontwikkeld zich tot een financiële crisis en uiteindelijk een wereldwijde economische crisis. Nu we tekenen van herstel zien willen we geloven dat het allemaal achter de rug is en dat we weer verder kunnen gaan waar we waren gebleven. Maar het systeem kraakt in haar voegen. Wat ons nog te wachten staat is een monetaire crisis. De schulden van veel landen rijzen de pan uit en geld lenen wordt steeds duurder. Grote munten zoals het Pond, de Euro en de Dollar staan onder druk. De grote klap komt als beleggers en burgers het vertrouwen verliezen in deze munten en geld in het algemeen. Zal het beginnen met het Pond nu de regering aan de andere kant van het kanaal steeds meer geld aan het bijdrukken is? Of zullen de Amerikanen eerder bezwijken onder de enorme schuldenlast?
Door de enorme geldgroei (lees: schuldengroei) hebben we ons jaren rijker gevoeld dan we eigenlijk waren. Die tijd is nu ten einde. De bankiers weten dit en hebben hun schaapjes vermoedelijk al op het droge. Ze hebben zich gewapend tegen (hyper)inflatie door onroerend goed, goud en andere grondstoffen te kopen. Het is precies deze kennisvoorsprong waardoor de bankiers het er steevast beter vanaf brengen dan u en ik.
Als het echt pijn gaat doen en we dit collectief gaan doorzien, dan komt de boosheid vanzelf. Ik kijk er nu al naar uit. Niet naar de crisis, maar wel naar de krachten die dit zal losmaken om het disfunctionele geldsysteem voor eens en voor altijd te vervangen. Geldcreatie terug naar de overheid, een einde aan ‘fractional reserve lending’ en een belasting op financiële transacties om speculatie tegen te gaan. Nu allemaal nog een brug te ver maar met een goede dosis boosheid kan er een hoop gebeuren.
Hoezo punt? Waar is de ophef, verontwaardiging en boosheid? Laten wij Nederlanders ons echt zo makkelijk afschepen door deze verklaringen van onschuld van bankiers, toezichthouders en de Minister van Financiën? Hoe is het mogelijk dat er tientallen miljarden belastinggeld in noodlijdende banken is gestoken en dat daar niemand echt verantwoordelijk voor wordt gehouden? Geloven we echt dat deze mensen de crisis niet zagen aankomen terwijl dit al jaren wordt voorspeld? Nemen we er genoegen mee dat het systeem blijkbaar zo onvoorspelbaar en instabiel is dat dit morgen – zonder waarschuwing – weer kan gebeuren? Waarom zijn we niet bozer op de verantwoordelijken? Waarom moeten er van het volk geen koppen rollen?
Ik loop al een tijdje rond met deze vraag en volgens mij zijn er twee belangrijke redenen. Ten eerste hebben mensen niet door hoezeer de crisis is veroorzaakt door bewust handelen van (centrale) bankiers en toezichthouders. Ten tweede moet de echte klap nog komen…
Ondanks de mooie woorden van onschuld moeten we vaststellen dat bankiers heel goed wisten dat ze te veel risico namen. Een dekking van het eigen vermogen van slechts een paar procent, ‘giftige’ hypotheken, handel in derivaten die vele malen groter is dan de reële economie, en speculatie op enorme schaal. Bankiers kenden heel goed de risico’s maar speelden het spel mee voor eigen gewin. Ieder jaar dat het systeem stand hield verdienden ze riante bonussen terwijl ze wisten dat het verlies – dat een keer zou komen - niet voor hun rekening zou komen. Het ‘worst case scenario’ voor bankiers was ontslag. Maar wie zit daar nou over in als je in een paar jaar genoeg geld verdient om de rest van je leven te rentenieren? De economische theorie stelt dat risico gelijk staat aan geld. De praktijk in de bankwereld is dat risico voor een ander gelijk staat aan geld voor jou. Een verkeerde prikkel die dan ook geheel verkeerd is uitgepakt.
En het ergste moet nog komen.
Wat begon als een hypotheekcrisis heeft zich ontwikkeld zich tot een financiële crisis en uiteindelijk een wereldwijde economische crisis. Nu we tekenen van herstel zien willen we geloven dat het allemaal achter de rug is en dat we weer verder kunnen gaan waar we waren gebleven. Maar het systeem kraakt in haar voegen. Wat ons nog te wachten staat is een monetaire crisis. De schulden van veel landen rijzen de pan uit en geld lenen wordt steeds duurder. Grote munten zoals het Pond, de Euro en de Dollar staan onder druk. De grote klap komt als beleggers en burgers het vertrouwen verliezen in deze munten en geld in het algemeen. Zal het beginnen met het Pond nu de regering aan de andere kant van het kanaal steeds meer geld aan het bijdrukken is? Of zullen de Amerikanen eerder bezwijken onder de enorme schuldenlast?
Door de enorme geldgroei (lees: schuldengroei) hebben we ons jaren rijker gevoeld dan we eigenlijk waren. Die tijd is nu ten einde. De bankiers weten dit en hebben hun schaapjes vermoedelijk al op het droge. Ze hebben zich gewapend tegen (hyper)inflatie door onroerend goed, goud en andere grondstoffen te kopen. Het is precies deze kennisvoorsprong waardoor de bankiers het er steevast beter vanaf brengen dan u en ik.
Als het echt pijn gaat doen en we dit collectief gaan doorzien, dan komt de boosheid vanzelf. Ik kijk er nu al naar uit. Niet naar de crisis, maar wel naar de krachten die dit zal losmaken om het disfunctionele geldsysteem voor eens en voor altijd te vervangen. Geldcreatie terug naar de overheid, een einde aan ‘fractional reserve lending’ en een belasting op financiële transacties om speculatie tegen te gaan. Nu allemaal nog een brug te ver maar met een goede dosis boosheid kan er een hoop gebeuren.
RSS Feed